Ten oosten van Istanboul 11/2008-4/2009

De reis zit er op. Het is mooi geweest. “Ten oosten van Istanbul” met veel improvisatie en afwijkingen van de origineel geplande route. Ik had voor mijn vertrek niet beseft hoe woelig deze regio eigenlijk is momenteel. Een eerste obstakel was Pakistan. De Taliban probeert voet aan de grond te krijgen met vluchtelingen, geweld en onzekerheid als gevolg. De Belgische autoriteit probeert haar burgers te beschermen door hun de toegang tot het land te verbieden. De omweg via Indisch Goa was een welkome vakantie na twee maand in Iran. Het tweede obstakel Tibet. De Chinezen hebben de kritische toeristen de toegang tot het land verboden in de maand maart. Nu zou het weer open zijn. Maar mijn enthousiasme was toch al getaand na het zien van een paar recente films over Lhasa. Bijgevolg ben ik langer in noord India gebleven. De bergen minder hoog dan in Tibet maar eveneens prachtig. En de Tibetaanse cultuur is er te zien zonder Chinese betutteling en beperking. Derde afwijking het weekje vakantie aan de exotische Andaman zee. Van het één komt het ander en zoals je kon lezen op deze blog (27/4) alle wegen leiden naar Bangkok.

Veel extremen heb ik gezien en meegemaakt in deze vijf maanden. De gesegregeerde Iranese maatschappij tegenover de voor elk wat wils sekualiteit in Thailand. Eergisteren bezochten we nog een lady-boy show in Bangkok. Maar hoe contradictorisch ook op het eerst zicht, het vele naakt van de magere mannenlijven voorzien van borstjes kan niet concurreren met de ingehouden sensualiteit van de Iranese cultuur. Droge woestijnlanden tegenover vochtig hete jungle. Ondragelijke hitte en ijskoude nachten. Bergen, zee, vlakke land en wouden. Vijf maand reizen is een mensenleven. En armoede! Toerisme en Aziatische tijgers ten spijt, armoede in alle gradaties en vormen. Nochtans zijn deze landen niet zo arm. Bodemrijkdommen, olie, edelstenen, visrijke zeeën, vruchtbaar land, machtige rivieren. Maar de wettoepassing en herverdeling  van rijkdom laten te wensen over. Nog altijd geld de wet van de sterkste. Veel extreem liberalisme, corruptie, uitbuiting en wanbetaling, massa’s slecht geschoolde mensen die hun rechten niet kennen, niet opeisen of gewoon geen rechten hebben. Elke malcontente Belg kan ik een dergelijk reisje aanraden. Men komt heel wat relativerender terug naar dat regenachtige koninkrijkje aan de Noordzee.

Schoonheid was er te zien, in zijn vele uitingsvormen. Veel op architecturaal vlak, hetgeen vaak gelinkt is met godsdienst. Maar ook de natuur. Istanbul als hoopvole start. De rotsformaties in Capadocia. De prachtige Perzische moskee en paleizen. De in alle vormen en formaten altijd aanwezige Hindu tempel. Het indrukwekkende Himalayagebergte. De fijnzinnige Niwari architectuur in Nepal, een land waarvan men alleen over de bergen spreekt. De serene met vlagjes bewimpelde Budhistische gompa’s. Tot de betonnen jungle van het bloedhete Bangkok. En de goddelijke Andamaneilanden.

En last but not least de mensen, de specie die overal gelijk is en toch zo anders. Momenteel zit ik in Cairo op mijn vliegaansluiting te wachten. Hoe internationaal ook, het gebeuren is erg arabia. Massa’s wachtende Mekka-gangers kamperen op de grond. En uitleg, voor je erin komt, voor je eruit gaat. Altijd eerst een potje uitleg. De goedmoedige Turken in december. De Iraniër waren een openbaring. Zachte verstandige mensen die klagend en moegevochten hun islamitisch regime proberen te verdragen. De Indiërs, nieuwsgierig, chaotisch en divers zoals we ze kennen. Het verschil ongeveer de norm. Exuberant met hun kleuren, godsdienstige rites en Bollywood. Verder: kalme, babbelgrage en eeuwig stakende Nepali die me danig bevielen maar waar drie weken te kort was om ze beter te leren kennen. Als laatste de goed georganiseerde Thai met hun zachte taal en luide muziek. Ik hou wel van die oosterse terughoudende beleefdheid. Tussen door mijn eigen soort: de reiziger. Mensen uit heel de wereld komt men tegen. Mensen met uiteenlopende projecten en doelstellingen. Van verstandige wereldburgers tot banaliteit die alleen met dollars betaalt. Soorten.

In de laatste taxi, naar de luchthaven van Bangkok. Een vriendelijk behulpzaam chauffeur. Als hij plotseling moet remmen rolt er een zwaar voorwerp van de hoedenplank in mijn nek. Een machtige 70 cm lange houten fallus met accupunctuur aanduidingen op getekend. Bon, zoals ik al zei, het is mooi geweest. Belgium, here I come!